Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje blijft.
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de ruimte.
Het rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde.
We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd.
Ik zou niet weten wat ik toen had moeten zeggen.
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje bli...
Adele - Hello
2018 · Veerboot Texel - Den Helder · 4 mensen erbij
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de rui...
Het rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde.
Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook.
Ik zou niet weten wat ik toen had moeten zeggen.
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
SZA - Kill Bill
1993 · Sportpark Nieuw Hanenburg, Den Haag · 4 mensen erbij
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje blijft.
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik Hou Van U
Noordkaap
Spotify-player nog niet gekoppeld
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de...
Niet Of Nooit Geweest
Acda en De Munnik
Spotify-player nog niet gekoppeld
Het rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde.
Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei.
Ik zou niet weten wat ik toen had moeten zeggen.
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
Streets
Kensington
Spotify-player nog niet gekoppeld
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Ik Wil Dansen
Froukje
Spotify-player nog niet gekoppeld
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
Ladada
Claude
Spotify-player nog niet gekoppeld
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje blijft.
Over De Muur
Klein Orkest
Spotify-player nog niet gekoppeld
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de ruimte.
Het rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde.
Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was.
Ik zou niet weten wat ik toen had moeten zeggen.
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
U2 - One
1986 · Veerboot Texel - Den Helder · 4 mensen erbij
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
Freedom! 90
George Michael
Spotify-player nog niet gekoppeld
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje blijft.
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de ruimte.
Het rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde.
Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom.
Ik zou niet weten wat ik toen had moeten zeggen.
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje blijft.
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de ruimte.
Het rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde.
We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd.
Ik zou niet weten wat ik toen had moeten zeggen.
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje bli...
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de rui...
Het rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde.
Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook.
Ik zou niet weten wat ik toen had moeten zeggen.
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Ik Hou Van U
Noordkaap
Spotify-player nog niet gekoppeld
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Niet Of Nooit Geweest
Acda en De Munnik
Spotify-player nog niet gekoppeld
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje blijft.
Streets
Kensington
Spotify-player nog niet gekoppeld
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de...
Ik Wil Dansen
Froukje
Spotify-player nog niet gekoppeld
Het rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde.
Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei.
Ik zou niet weten wat ik toen had moeten zeggen.
Claude - Ladada
1987 · Studentenflat Uilenstede, Amstelveen · 3 mensen erbij
Ladada
Claude
Spotify-player nog niet gekoppeld
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
Over De Muur
Klein Orkest
Spotify-player nog niet gekoppeld
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo.
Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook.
Meer weet ik eigenlijk niet. Of jawel, maar niet voor hier.
Dit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik.
Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen.
Sindsdien sla ik het nummer soms over. Soms juist niet.
Als dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte.
We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd.
Als ik het nu hoor, zie ik vooral mijn handen weer.
Ik vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon.
Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk.
Daarna weet ik het minder scherp. Alleen dat stukje blijft.
U2 - One
2002 · Bibliotheek Neude, Utrecht · 3 mensen erbij
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging.
Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom.
Ik heb geen foto van die dag. Misschien beter.
Ik dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde.
Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben.
Misschien was jij daar ook, ergens aan de andere kant van de ruimte.
Oma had Avond zelf gekozen. Dat stond op een briefje in haar la. “Niet te hard zetten”, had ze erbij geschreven. Typisch oma. Zelfs bij haar eigen crematie nog bezig met volume.
Ik dacht dat ik me groot zou houden. Dat lukte ook best tijdens de toespraken. Mijn oom las iets voor over haar tuin, mijn moeder vertelde ov...
Niemand zet bewust BLØF op om cool te zijn. Dat is alvast eerlijk.
Maar als Alles Is Liefde ergens klinkt, ben ik terug op de Grote Markt in Haarlem, in mijn trouwpak, veel te warm, telefoon tegen mijn oor, want mijn broer was de ringen vergeten. Niet kwijt. Vergeten. In een jaszak. In Santpoort.
Binnen zat iedereen...
Ik had een playlist gemaakt voor de bevalling. Natuurlijk. Alsof je zoiets kunt regisseren.
Na twintig uur had niemand nog zin in die playlist. De speaker stond ergens onder een jas, mijn telefoon was bijna leeg en ik had al drie keer geroepen dat alle muziek uit moest. Om 04:12 werd ze geboren. Heel klein, rood, kwaa...
Ik hoor de eerste regels en ik ben weer in De Kuip. Niet bij de wedstrijd zelf, gek genoeg. Bij mijn vader zijn hand.
Hij was toen al ziek, maar hij wilde mee. Per se. Iedereen zei dat het te druk zou zijn, te veel trappen, te lang staan. Hij zei alleen: “als ze kampioen kunnen worden, ga ik.” Dus daar stonden we, vak...
De bank paste niet door het trappenhuis. Dat is wat ik onthoud. Niet de papieren. Niet het gesprek aan de keukentafel. De bank.
We waren al maanden uit elkaar, maar die zaterdag werd het huis echt verdeeld. Boeken in dozen, pannen op de grond, wie neemt de lamp, wil jij de printer, nee hou jij die maar. Heel netjes al...
Ik schrijf dit voorzichtig, want bij zo’n nacht gaan herinneringen met zichzelf aan de haal.
We waren met een uitwisseling in Berlijn en kwamen bij Bornholmer Strasse terecht, of vlak daarbij. Alles was koud, druk, rommelig. Mensen huilden, lachten, duwden, gaven elkaar thermoskoffie. Er was iemand met bloemen en iema...
Freedom! 90
George Michael
Spotify-player nog niet gekoppeld
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar.
Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben.
Het nummer was klaar en niemand bewoog meteen.
December 2010, Utrecht Centraal, in die periode dat alles tijdelijk voelde: houten schotten, gele borden, tocht waar je boos van werd. Dancing On My Own is voor mij geen dansvloer maar spoorinformatie die maar niet veranderde. Ik had iemand uitgezwaaid waarvan ik toen nog dacht: komt wel goed. Spoiler: kwam niet goed....
Lowlands 2005, zondag 21 augustus. Volgens mij bij Arcade Fire, of net ervoor. Festivals in je hoofd zijn geen blokkenschema.
Wake Up is voor mij modder. Niet een beetje. Modder tot je laars zo’n zuigend geluid maakt en je even denkt: die laat ik hier achter. Sanne had een gelamineerd schema waar door de regen niks me...
Vrijdag 6 maart 1992, Hedon in Zwolle, al noemden wij het gewoon “naar de kelder” omdat alles daar voor ons ondergronds voelde, zelfs als dat technisch niet klopte. Smells Like Teen Spirit kwam op en niemand wist de regels. Dus iedereen deed maar wat. Springen, duwen, lachen, vallen, iemand z’n bril kwijt, cola over ee...
Najaar 2007, Café De Druif op het Rapenburgerplein. Niet dat De Druif dichtging, maar onze donderdagavond wel. Farida verhuisde. Koen stopte achter de bar. Miriam kwam minder. Niemand zei dat hardop, want dan werd het zo officieel.
Back to Black stond op terwijl Koen glazen poetste die allang schoon waren. Buiten rege...
Ochtend van 1 mei 2001, bij Bornrif op Ameland. Ja sorry, Yellow en een gele regenjas, het is bijna te makkelijk, maar zo was het. We hadden Koninginnedag overleefd in een tent die de hele nacht klapperde alsof hij weg wilde. Sokken kwijt, thee uit een pan waar de avond ervoor knakworsten in hadden gezeten, niemand von...
Donderdagavond 17 juli 1997, nachttrein naar Paris Gare du Nord. Wij dachten dus echt dat we volwassen waren 😂. Rugzakken veel te zwaar, 80 gulden alsof je daar een week Parijs mee kon doen, kaart die niemand kon opvouwen. Around the World kwam uit Thomas z’n discman en omdat de batterijen bijna leeg waren sloeg hij s...
Into the Groove = meteen die camping. Niet “Madonna”, niet videoclip, gewoon dat pad naar de afwasbakken met natte slippers en zo’n handdoek die de hele dag klam bleef.
We moesten brood halen. Mijn moeder riep nog melk ook!! en ik zei ja-ha, alsof ik heel verantwoordelijk was.
Twintig minuten later zaten we in een ka...
Sandra vroeg mij. Niet ik haar. Belangrijk detail.
Purple Rain is voor mij rubbermatten, sinas en natte jassen. Schoolfeest in de gymzaal van het CLV, ergens eind november, maar in mijn hoofd vooral die drie minuten waarin iedereen om ons heen ineens veel te dichtbij leek.
We dansten nauwelijks. Meer heen en weer sch...
Zaterdag 6 september 2003, studentenhuis aan de Oudegracht. Introductieweek net voorbij. Iedereen deed alsof hij elkaar al jaren kende, terwijl ik van de helft niet wist of ze Mark, Martijn of “die gast van boven” heetten.
De badkamer lekte door het plafond. Er lagen handdoeken onder, alsof dat een oplossing was. Craz...
Zondag 13 oktober 2002, keuken aan de Bilderdijkstraat. De verhuizing had drie weekenden geduurd omdat iemand, ik noem geen namen Pim, vond dat “boeken dozen niet zo zwaar zijn als je ze goed verdeelt”. Leugen. Er was geen gordijn, geen tafel, één pit deed het en de koelkast maakte geluid alsof hij ook twijfelde aan de...
Vrijdag 29 mei 2020, Jan Evertsenstraat Amsterdam-West. Het begon met twee buren en een speaker heel voorzichtig, want niemand wist nog wat normaal volume was na maanden binnen. Levitating ging aan, raam open, nog een raam, en binnen tien minuten stonden mensen op balkons met glazen wijn, kinderen in pyjama, iemand tro...
Vrijdag 8 november 2019, nachtbus lijn 22 in Rotterdam. We kwamen van een lancering waar alles stuk ging. Beamer, livestream, naamkaartjes, zelfs de lift bleef hangen met twee gasten erin. Echt alles.
En toch wilde niemand naar huis. Nights speelde op één telefoon achterin. Halverwege dat nummer, precies bij die omsla...
Donderdag 15 juni 2006, schoolplein in Rotterdam-Zuid. Examenuitslag per telefoon, dus je hoorde aan het plein wie geslaagd was: schreeuw, fietsbel, iemand rennen. En wie niet: stilte, jas dicht, wegkijken. Wake Up kwam uit Ravi z’n oude Golf, speakers kraakten alsof de auto ook eindexamen deed. Er werd niet echt gedan...
We hadden net gehoord dat het bedrijf failliet ging. Iedereen deed volwassen. Bellen, lijstjes, scenario’s, “we moeten even kijken wat dit betekent”. Nou, het betekende dat niemand wist hoe hij thuis moest vertellen dat het salaris misschien klaar was.
In de trein zakte het pas in. Back to Black kwam uit Nina haar oor...
Zaterdag 10 maart 1990, bushalte bij de sporthal in Leiden. Finale verloren met één punt. Eén. De kleedkamer rook naar sporttape, douches en teleurstelling. Buiten begon het te regenen, natuurlijk, want blijkbaar had de dag nog niet genoeg drama. Karim had Purple Rain op zijn walkman en hield één oortje omhoog alsof da...
Voorjaar 1994, Rijnstate Arnhem, gang bij afdeling C of D, ik weet het niet meer want ziekenhuizen maken alle gangen hetzelfde. We mochten niet allemaal naar binnen. Dus zaten we daar met automatenkoffie, te hard fluisteren, jas nog aan want je denkt steeds dat je zo weer weg kan. Heroes stond heel zacht op een koptele...
Deck moest om negen uur klaar. Om half één lagen er pizzadozen, proefprints, drie opladers die van niemand waren en één kabel die niemand durfde los te trekken omdat “dan misschien alles uitgaat”.
Espresso kwam eerst als grap op omdat we allemaal veel te veel koffie hadden gedronken. Daarna werd het het startsein voor...
Zondag 3 juli 2022, Schiphol aankomsthal 3. Achttien maanden hadden we elkaar gezien in kleine rechthoeken. Verjaardagen, slecht nieuws, kerst, alles via schermen met haperend geluid. As It Was stond zacht aan bij een koffietentje, zo toevallig dat je het bijna niet gelooft maar Dex heeft het later bevestigd. De schuif...
Juli 2004, Strandpaviljoen Noordpier bij Wijk aan Zee. Crazy in Love was eerst irritant omdat hij elke middag kwam zodra het terras vol liep. Na twee weken was het ons startsein. Dienbladen omhoog bij dat intro, Tess die zes glazen kon dragen en dat blijkbaar als persoonlijkheid gebruikte, Mohamed die vanuit de frituur...
Zaterdag 14 september 2013, Dorpshuis De Schakel in Gilze. De bruiloft was klaar, officieel dan. De DJ had zijn jas al half aan en de beheerder stond met zo’n sleutelbos van “jongens afronden”. Noor bleef maar roepen: één nummer nog!!! Dancing On My Own. Eerst alleen vrienden, toen tantes, toen de fotograaf weer terug...
Maart 1986, dansles aan de Oudegracht. De spiegelwand was echt genadeloos, je zag elke verkeerde stap drie keer terug en ook nog het gezicht van Ronald die deed alsof hij het wél snapte. We moesten oefenen voor zo’n demonstratie waar niemand zin in had. Toen Bibi dat cassettebandje met Into the Groove erin schoof ontsp...
Zomer 1998, callcenter boven de meubelboulevard in Nieuwegein. Nachtdienst voor internetabonnementen, wat toen nog klonk als toekomst en in praktijk betekende dat je honderd keer “heeft u al een modem?” zei tegen mensen die boos werden op hun telefoonlijn. Geen ramen. TL-licht. Koffie die naar plastic smaakte. Rond hal...
Huiswerk maken, zogenaamd. Bart noemde zijn zolderkamer “de studio” omdat er een tweedehands versterker stond die vooral bromde. Koos had Nevermind mee.
Smells Like Teen Spirit aan. Veel te hard. Twee posters kwamen los van het schuine dak en Bart z’n moeder bonkte op de trap. Wij hoorden haar natuurlijk wel, maar ded...
