Nieuwe lane

MemoryLane

Toen niemand wist wat nu

Nummer bij deze herinnering Amy Winehouse - Back to Black
2008 Intercity naar Groningen 3 mensen erbij 3 memories

We hadden net gehoord dat het bedrijf failliet ging. Iedereen deed volwassen. Bellen, lijstjes, scenario’s, “we moeten even kijken wat dit betekent”. Nou, het betekende dat niemand wist hoe hij thuis moest vertellen dat het salaris misschien klaar was. In de trein zakte het pas in. Back to Black kwam uit Nina haar oortjes, veel te hard voor een stilte-coupé die toch al niet stil was. Niemand zei er iets van. Arthur had een map op schoot met papieren die ineens nergens meer voor dienden. Selma keek naar buiten maar via het raam zag je dat ze huilde. Ik had drie smsjes aan mijn vriendin getypt en weer gewist. “Het bedrijf is failliet” is zo’n korte zin voor iets dat je hele lijf voelt. Toen Amy zong werd het niet mooier. Alleen eerlijker.

Track bij deze herinnering Amy Winehouse - Back to Black
Gepubliceerd
15 mei 2026
Laatst aangepast
15 mei 2026
Bekijk kaartlocatie Groningen, Nederland
Ik was hierbij

Uit de lane

Momenten die het verhaal tastbaar maken.

Foto’s en korte herinneringsflarden komen eerst. De formulieren staan lager op de pagina, zodat deze lane begint met beleven.

Nina

Ik wist heus dat jullie mijn muziek hoorden. Normaal had ik sorry gezegd. Die dag niet. Ik had mijn oortjes veel te hard omdat ik niet wilde praten. Back...

Selma

Iedereen keek naar buiten maar via het raam keek je eigenlijk naar elkaar. Heel ongemakkelijk, maar ook zacht. Alsof we ineens collega’s af waren en gewoon...

Arthur

Ik had de hele dag de manager gespeeld. Op het perron zei ik eindelijk: ik weet het ook niet. Daarna friet. Soms is leiderschap gewoon mayo halen voor zes...

Verder dwalen

Meer lanes die dichtbij liggen.

Niet als feed, maar als aangrenzende sporen: hetzelfde nummer, dezelfde plek of hetzelfde jaar.

Memories

Memories van anderen

Amy Winehouse - Back to Black

3
Stilte-coupé die niet stil was

Ik wist heus dat jullie mijn muziek hoorden. Normaal had ik sorry gezegd. Die dag niet. Ik had mijn oortjes veel te hard omdat ik niet wilde praten. Back to Black was precies dramatisch genoeg en tegelijk ook gewoon iets om mijn hoofd mee vol te zetten. Toen het nummer klaar was vroeg Selma “nog een keer?” en toen moest ik bijna huilen. Niet omdat ze het nummer mooi vond, denk ik. Maar omdat ze snapte dat stilte op dat moment erger was.

Meld deze memory
Raamstoel rechts

Iedereen keek naar buiten maar via het raam keek je eigenlijk naar elkaar. Heel ongemakkelijk, maar ook zacht. Alsof we ineens collega’s af waren en gewoon mensen met slecht nieuws.

Meld deze memory
Perron Groningen

Ik had de hele dag de manager gespeeld. Op het perron zei ik eindelijk: ik weet het ook niet. Daarna friet. Soms is leiderschap gewoon mayo halen voor zes mensen.

Meld deze memory