Naamprofiel
Geen account, geen volgers. Alleen de plekken waar deze naam opduikt in gedeelde MemoryLanes.
Sporen
Als deelnemer, schrijver van een memory, of allebei.
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Meer...
Open laneDit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te hebben. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment w...
Open laneDit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precie...
Open laneDit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik...
Open laneAls dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was....
Open laneIk hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. Het nummer was klaar en...
Open laneIk vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de res...
Open laneVrijdag 8 november 2019, nachtbus lijn 22 in Rotterdam. We kwamen van een lancering waar alles stuk ging. Beamer, livestream, naamkaartjes, zelfs de lift bleef hangen met twee gasten erin. Echt alles. En toch wilde niem...
Open laneGeschreven memories
Ik stond er ook bij, maar in mijn hoofd was het stiller dan mensen nu vertellen.
Ik weet nog dat niemand zin had om op te ruimen. Dat zegt genoeg.
Mijn moeder zong dit later in de auto. Toen werd het pas echt ongemakkelijk.
Ik wilde nog naar een café. Niemand stapte uit. De bus reed gewoon door en dat bleek beter. Soms moet je mensen niet meer naar een tweede locatie slepen, note to self.