Ik lees dit en ben meteen weer terug. Vooral die geur. Niet uit te leggen.
Mijn moeder zong dit later in de auto. Toen werd het pas echt ongemakkelijk.
Dat kleine stukje bij het raam, daar denk ik aan. Geen idee waarom.
Mijn taak was iedereen naar buiten krijgen. Ik heb gefaald. Graag gedaan. Als iemand nog weet wie de rookmachine weer aanzette: meld je even, want dat was niet mijn schuld.
Ik had de hele dag niet gehuild. Trots op, veel mascara namelijk. Bij Robyn was het klaar. Maar niet verdrietig hoor. Meer zo van: kijk nou, al die mensen. Voor ons. Belachelijk eigenlijk.
Camera zat al in de tas. Ik heb hem eruit gerukt en mijn lensdop viel in een plantenbak. Die foto’s zijn technisch niet perfect, beetje bewogen, maar ja dat waren zij ook. Beste serie van de avond.