Jaar
Een jaar is zelden één verhaal. Op MemoryLane zie je welke nummers, plekken en mensen in hetzelfde jaar herinneringen achterlieten.
Lanes uit 1986
Meerdere nummers, plekken en herinneringen binnen hetzelfde jaar.
Geen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Meer...
Open laneSandra vroeg mij. Niet ik haar. Belangrijk detail. Purple Rain is voor mij rubbermatten, sinas en natte jassen. Schoolfeest in de gymzaal van het CLV, ergens eind november, maar in mijn hoofd vooral die drie minuten waa...
Open laneMaart 1986, dansles aan de Oudegracht. De spiegelwand was echt genadeloos, je zag elke verkeerde stap drie keer terug en ook nog het gezicht van Ronald die deed alsof hij het wél snapte. We moesten oefenen voor zo’n demo...
Open laneMemories uit 1986
Ik had dit nummer jaren niet gehoord. Nu staat het weer in mijn hoofd, bedankt.
Ik weet nog dat niemand zin had om op te ruimen. Dat zegt genoeg.
Volgens mij vergeet iedereen dat stuk ervoor. Dat wachten duurde veel langer dan het moment zelf.
Ik had dat bandje dus gejat, niet geleend. Van mijn nicht. Zij was WOEST later. Maar Meneer Kok liet hem helemaal uitspelen en zei daarna: “nou, daar zat in elk geval leven in.” Dat was voor hem bijna een staande ovatie.
Ik zei altijd dat ik alleen op dansles zat omdat mijn moeder me dwong. Leugen. Die avond thuis heb ik de salontafel verschoven en geoefend tot mijn zus riep dat ik normaal moest doen.
Wij schreven met lippenstift “groove” op de spiegel. Niet slim, want het was mijn lippenstift. Het bleef er weken als een roze waas opzitten. Als iemand van toen dit leest: sorry meneer Kok.
Ik had hem niet mogen draaien want “te lang Erwin!!!”. Maar ik had nog één plaat nodig omdat de rector buiten met ouders stond te praten en ik dacht: rekken. Beste beslissing van mijn puberleven ongeveer.
Ik zat op zo’n houten bank met mijn jas al aan. Iedereen deed alsof het einde van het feest niet erg was, maar niemand liep weg. Dat weet ik nog. Purple Rain was te lang en precies daarom goed.