Dat kleine stukje bij het raam, daar denk ik aan. Geen idee waarom.
Ik weet nog dat ik dacht: niet kijken, gewoon doen alsof dit normaal is.
Ik stond er ook bij, maar in mijn hoofd was het stiller dan mensen nu vertellen.
Ik kreeg een stukje steen van een vrouw die ik niet kende. Jaren later zei iemand: weet je zeker dat dat van de muur was? Nee. Geen idee. Maar het kwam uit haar hand in die nacht, dus voor mij klopt het.
Mijn vader zei bijna niks. Hij kneep alleen in mijn hand, veel te hard eigenlijk. Toen Heroes ergens begon hoorde ik hem meezingen, heel zacht, Duits accent door het Engels heen. Dat vergeet ik nooit meer.