Naamprofiel
Geen account, geen volgers. Alleen de plekken waar deze naam opduikt in gedeelde MemoryLanes.
Sporen
Als deelnemer, schrijver van een memory, of allebei.
Dit hoorde bij die periode waarin iedereen deed alsof het wel ging. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. Ik heb geen foto...
Open laneIk dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de rest te...
Open laneIk dacht dat ik dit vergeten was tot ik het nummer vorige week hoorde. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tasse...
Open laneGeen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet gra...
Open laneHet rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Ik zo...
Open laneIk vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eigenlijk. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En...
Open laneIk hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. Het nummer was klaar en...
Open laneMaart 1986, dansles aan de Oudegracht. De spiegelwand was echt genadeloos, je zag elke verkeerde stap drie keer terug en ook nog het gezicht van Ronald die deed alsof hij het wél snapte. We moesten oefenen voor zo’n demo...
Open laneGeschreven memories
Dat kleine stukje bij het raam, daar denk ik aan. Geen idee waarom.
Ik was er niet de hele tijd bij, maar wel precies toen dit nummer opstond.
Ik had die dag geen idee dat dit later zo aan een nummer zou blijven plakken.
Wij schreven met lippenstift “groove” op de spiegel. Niet slim, want het was mijn lippenstift. Het bleef er weken als een roze waas opzitten. Als iemand van toen dit leest: sorry meneer Kok.