Ik stond er ook bij, maar in mijn hoofd was het stiller dan mensen nu vertellen.
Ik had die dag geen idee dat dit later zo aan een nummer zou blijven plakken.
Ik lees dit en ben meteen weer terug. Vooral die geur. Niet uit te leggen.
Die thee was dus echt smerig. Iedereen deed stoer maar niemand nam een tweede beker. Als Yellow nu opkomt proef ik nog steeds knakworst-water. Sorry voor deze herinnering maar het is wel waar.
Het nummer kwam op toen we al op de boot zaten. Marieke sliep tegen het raam. Tom had zand in zijn capuchon. Niemand praatte. Niet dramatisch, gewoon op. Maar daardoor hoorde je het liedje extra goed.