Naamprofiel
Geen account, geen volgers. Alleen de plekken waar deze naam opduikt in gedeelde MemoryLanes.
Sporen
Als deelnemer, schrijver van een memory, of allebei.
Ik hoor dit nummer en ik zit meteen weer daar. Iemand had zijn jas nog aan. Dat weet ik nog. Alsof we elk moment weer weg konden. Buiten ging alles gewoon door. Fietsers, bussen, mensen met tassen. Irritant normaal eige...
Open laneGeen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Ik had een zin klaar, maar toen ik hem wilde zeggen klonk hij stom. Meer weet ik e...
Open laneGeen idee waarom juist dit nummer vastzit aan die dag, maar het is zo. We zaten te wachten en niemand wilde degene zijn die als eerste iets zei. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd....
Open laneIk vergeet de datum steeds, maar niet hoe het voelde toen dit nummer begon. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. We deden praktisch. Dozen, sleutels, bonnetjes. Daardoor hoefde niemand het over de res...
Open laneDit nummer kwam toen ergens vandaan. Radio denk ik. Ik weet nog dat ik dacht: onthoud dit niet. En natuurlijk is dat precies wat bleef hangen. Ik keek steeds naar mijn telefoon zonder iets te lezen. Sindsdien sla ik he...
Open laneHet rare is dat er op dat moment helemaal niks groots gebeurde. Iedereen praatte door elkaar en toch was het niet echt druk in mijn hoofd. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig wa...
Open laneAls dit opkomt, zie ik eerst niet de mensen maar de ruimte. Er was zo’n moment dat we allemaal lachten terwijl het eigenlijk niet grappig was. Er stond koffie op tafel die niemand opdronk. Veel te sterk ook. Als ik het...
Open laneVrijdag 8 november 2019, nachtbus lijn 22 in Rotterdam. We kwamen van een lancering waar alles stuk ging. Beamer, livestream, naamkaartjes, zelfs de lift bleef hangen met twee gasten erin. Echt alles. En toch wilde niem...
Open laneGeschreven memories
Volgens mij vergeet iedereen dat stuk ervoor. Dat wachten duurde veel langer dan het moment zelf.
Dat kleine stukje bij het raam, daar denk ik aan. Geen idee waarom.
Ik was er niet de hele tijd bij, maar wel precies toen dit nummer opstond.
Ik had drie uur stress gehad over naamkaartjes die niemand las. In de bus zag ik iedereen weerspiegeld in het raam en dacht: oké dit was dus de echte aftermovie. Niet gemaakt, gewoon gebeurd. Bij die beat switch reden we de brug op. Teun, die de hele avond wit van stress was geweest, begon ineens te lachen. Zo’n korte lach van: we leven nog. Dat is waar ik aan denk bij Nights. Niet aan cool zijn. Aan opgelucht zijn in het donker, met natte jassen en te weinig slaap.