2005

Ik weet nog dat ik dacht: niet kijken, gewoon doen alsof dit normaal is.

Ik stond er ook bij, maar in mijn hoofd was het stiller dan mensen nu vertellen.

Ik had die dag geen idee dat dit later zo aan een nummer zou blijven plakken.

Dat kleine stukje bij het raam, daar denk ik aan. Geen idee waarom.

Ik weet nog dat ik dacht: niet kijken, gewoon doen alsof dit normaal is.

Mijn rechterlaars bleef steken. Ik stapte door op sok. Iedereen lachen natuurlijk, maar later stond die laars daar nog steeds rechtop. Alsof hij ook naar Arcade Fire had gekeken.

Dat schema was dus top voorbereid en totaal nutteloos 😂. Ik had het thuis nog gelamineerd, wat achteraf zo’n perfect voorbeeld is van hoe ik dacht dat je Lowlands kon controleren. Door de regen werd het één glimmende vlek. Milo bleef “we moeten gewoon die kant op” zeggen en wees drie verschillende kanten op in vijf minuten. We stonden in een koffierij waar niemand echt koffie wilde, alleen iets warms in zijn handen. Toen ergens dat koor begon, was het schema klaar. Weg ermee. We liepen op geluid. Als iemand weet bij welke tent we eerst stonden: reageer. Milo vertelt dit al jaren verkeerd.